Работнички е едно од најпријатните изненадувања на досегашниот дел од сезоната во македонското кошаркарско првенство.
Иако пред почетокот на сезоната беше најавено дека би можел да се вмеша во борбата за трофеите, веројатно ни најголемите навивачи не очекуваа по седум кола да има исто толку победи, вклучувајќи триумф над најголемиот ривал МЗТ Скопје и тоа на негов терен. Добрата форма постепено ги враќа амбициите и оптимизмот кај навивачите на клубот.
Зад позитивниот резултатски биланс стојат неколку важни фактори, пред сè поголемата стабилност во функционирањето на клубот и континуитетот на тренерската позиција. Владимир Мирковски ја започна втората сезона на клупата на Работнички, а времето што го доби за работа и создавање на тимот почнува да дава видливи резултати.
Неговата прва сезона беше обележана со сериозни кадровски проблеми и заминувања на кошаркари, поради што екипата не успеа да го задржи посакуваниот континуитет. Ситуацијата оваа сезона е поинаква. Работнички има појасна структура, поголема компактност и препознатлив начин на игра, што се одразува и на резултатите, а во такви услови до израз доаѓа и квалитетот на 40-годишниот стручњак.

Позитивни поместувања има и надвор од теренот. Во изминатиот период е вратен значителен дел од наследениот долг, а целосно се подмирени и обврските кон странските кошаркари. Остануваат уште долговите кон тренерот и неколку домашни кошаркари, за кои од клубот очекуваат да бидат регулирани до крајот на годината, со новиот ребаланс на буџетот.
Тоа би требало да биде важен чекор кон финансиска стабилизација и создавање услови за поорганизирано функционирање во иднина. Планот е 2027 година клубот да ја дочека со значително помал товар од минатото и со поголем простор за реализација на спортските амбиции.
Секако, најголемото внимание засега го привлекуваат настапите на теренот. Работнички повторно покажува дека може да биде конкурентен против најдобрите екипи во лигата, а серијата добри резултати придонесе и за враќање на поголемиот интерес кај навивачите. Поддршката од трибините е дополнителен мотив за тимот, особено во натпреварите на домашен терен. Еуфоријата меѓу навивачите е разбирлива. По толку години разочарувања, секоја победа има посебна тежина. Но она што радува е фактот дека и покрај одличниот старт, Работнички останува цврсто на земја. Без преголеми ветувања, без непотребна помпа, со работа, дисциплина и верба во сопствениот пат.
До крајот на сезоната има уште многу да се игра. Конкуренцијата е сериозна, а вистинските предизвици допрва доаѓаат. Затоа за Работнички најважно ќе биде да ја задржи стабилноста и да продолжи со работата што досега носи резултати.
Едно е сигурно – клубот од „Градски парк“ повторно е фактор во македонската кошарка. По неколку сезони исполнети со кадровски промени, финансиски проблеми и резултатски осцилации, Работнички конечно покажува знаци на континуитет. А доколку позитивниот тренд продолжи, борбата за највисок пласман може да стане реална амбиција, а не само желба на навивачите.


